Ik wil graag met je praten

"Hartelijk dank voor het boek. Heel herkenbaar, heel intiem, een veelzeggende bijdrage aan nadenken over communicatie. Een moedig boek, waar veel mensen iets aan kunnen hebben." Dr. Jan Terlouw

"Inga Teekens durft. Vroeg of laat dient zich het moment aan dat wij ons ten diepste moeten zien te verstaan met onze ouders. Geen ontkomen aan. Ik was er bang voor. Inga Teekens óók, maar wie leest over haar gesprekken met de letterlijk en figuurlijk onvermijdelijke moeder (even dominant als verstild, even warm als verkild), kan slechts bewondering voelen voor de kracht én kwetsbaarheid waarmee zij de confrontatie aangaat. Inspirerend."
Frénk van der Linden, journalist/schrijver  

Een stukje inhoud
"Ze zeggen dat ik driftig ben. Ze zeggen dat ik moet leren om me te beheersen. Als ik huil of schreeuw krijgt m’n gezicht met een nat, koud washandje een wasbeurt. Of m’n hele hoofd gaat onder de kraan.
Ik weet dat ik onmachtig ben. Ik ben maar zelden driftig. Ik ken het verschil. Alleen, ik ben te klein om het te kunnen verwoorden. Ik ben dapper want ik blijf mijn best doen om machtig te worden. Machtig om mijzelf verstaanbaar te maken, om gehoord te worden, om mijn innerlijke wereld naar buiten te brengen.
Het is een strijd tussen de buitenwereld en mijn verlangen naar erkenning. Alles zet ik in om de strijd te winnen. Ik stampvoet, ik schreeuw, ik sla met deuren, serviesgoed sneuvelt. En ik huil, ik huil tranen met tuiten. Tranen van pijn, verdriet en machteloosheid.
Uiteindelijk geef ik de strijd op. Ik stop met schreeuwen, stampvoeten en slaan met deuren.
Iedereen is trots: je hebt jouw drift overwonnen!

Ik voel de pijn van de machteloosheid. In de loop der jaren wen ik eraan. Ik vergeet het zelfs. Een uiting van mijn machteloosheid blijft. Ik huil, veel en vaak. Alles wat in de buurt van de pijn of de machteloosheid komt, veroorzaakt ogenblikkelijk tranen. Er blijkt heel wat in de buurt te komen. Meestal weet ik niet waarom ik huil. “Ik ben gewoon een blèrderig type.”

Het stoort me wel, althans in bepaalde situaties, dat ik huil. Soms vind ik het ok en soms is het zelfs wel lekker. Het stoort me letterlijk in gesprekken met m’n moeder. Als ik begin te .."