Column: loslaten

Om te kunnen loslaten moet je natuurlijk eerst weten dat je iets vast houdt. En dat is volgens mij de oorzaak dat we moeilijk loslaten. Want hoe weet je nou dat je iets te pakken hebt wat je beter los kunt laten? Daar gelaten of je het wilt loslaten. Ik denk dat ik heel veel vasthoud. Uit m’n jeugd, tienertijd, daarna en misschien ook wel iets van vorige week. Maar hoe weet ik nou dat het iets is dat ik los kan laten?

Laatst kwam ik er achter.

Mijn beide ouders hebben in het jappenkamp gezeten. Geïnterneerd in het voormalige Nederlands Indië tijdens de tweede wereldoorlog. Drieënhalf jaar angst, honger, pijn, vernedering en onzekerheid. De Japanse bezetter bepaalde wat er gebeurde. Alhoewel er over die jaren niet of nauwelijks gesproken werd was het mij heel duidelijk dat ‘jap’ en Japans fout was. Goed fout. Er kwam bij ons geen Japans fototoestel, auto of wat dan ook in. Uit de spaarzame verhalen had ik mijzelf een beeld gevormd over de verschrikkingen die mijn ouders hadden moeten doorstaan. Bij elke Aziaat vroeg ik mij af of het een Japanner zou zijn. En wat die in de oorlog gedaan zou hebben. De laatste jaren vroeg ik mij af hoe oud de Japanner zou zijn en rekende ik uit of die in de oorlog iets gedaan had kunnen hebben.

Op sushi ben ik dol en ik haal het regelmatig bij het Japanse restaurant. Aardige eigenaar met grappige kromme beentjes. We maken meestal een praatje, hij in zeer gebrekkig Nederlands. Aardige meisjes in prachtige kimono’s maken in het Japans grapjes met elkaar. De laatste keer hoorde ik mijzelf denken: wat kan het mij eigenlijk schelen wat die man wel of niet gedaan heeft. Het was en is mijn oorlog niet. Hoezo ben ik er alsmaar mee bezig? Ik vind die man hier en nu gewoon aardig. Ik ben klaar met mezelf alsmaar die onzinnige vragen te stellen. Kan mij het schelen waar iemand geboren is of welke nationaliteit die heeft!

Ik had nog niet ‘losgelaten’ of de eigenaar vertelde mij over zijn favoriete sushi die hij voor het eerst had geproefd van de Japanse kok. “Maar bent u dan niet opgevoed met sushi?”, vroeg ik verbaasd. “Nee”, zei hij, “ik kom uit Hong Kong, net zoals alle meisjes hier.”

Dus wat ik vasthoud is in elk geval iets waar ik in m’ n hoofd steeds mee bezig ben. Iets wat op allerlei manieren en allerlei momenten in me op komt. Als ik mij daar bewust van word, kan ik kiezen of ik het los wil laten of niet. Als het me begint te irriteren, dan kan ik het beter loslaten. Ik haal het belang er dan af, de zwaarte verdwijnt en voor ik het weet heb ik losgelaten. Maar dan? Dan is er niks. Dat is raar. Ik kan beter zorgen dat ik iets anders vastpak. Wat ga ik vastpakken? In elk geval iets waar ik plezier aan beleef. In dit geval de herinnering dat als ik iets los gelaten heb, ik ruimte en vrijheid ervaar.

Het moment van loslaten ging zo snel dat ik niet weet wat er toen precies gebeurde. Ik ga in elk geval meer loslaten om te ontdekken wat er dan gebeurt. Dat is in elk geval iets leuks om te doen in dit nieuwe jaar.

Inga Teekens

uw reactie op deze column