Column: angst

Angst is het best verkochte product ter wereld. Het nieuws, de commentaren, de koppen in de kranten, alles ademt een sfeer van angst: financiële crisis. Ik erger me groen en geel aan de media. Ik denk dat wij helemaal geen financiële crisis hebben. We krijgen er een, dank zij de media!

Wat is er dan? “Mensen hebben geen vertrouwen.” En hoe komt het dat mensen geen vertrouwen hebben op dit moment? Omdat zij zich bang hebben laten maken. Bang waarvoor? Angst om hun geld kwijt te raken, hun spaarcentjes, hun pensioen. Angst dat zij hun huis niet kunnen verkopen, geen hypotheek krijgen of geen lening.

Hoe meer angst hoe minder vertrouwen. In dit geval de kat die in z’n eigen staart bijt. Niemand heeft iets aan de crisis…. denk ik. En toch zijn er genoeg mensen die er garen bij spinnen. In andere gevallen wordt angst bewust ingezet om een doel te bereiken. Terroristen… het grote internationale terroristische netwerk. En wij staan toe dat onder dat mom onze privacy verdwijnt, wij gedwee uren in de rij staan, onze onschuldige

parfummetjes en smeerseltjes in plastic zakjes doen, onze schoenen uitdoen en gefouilleerd worden. Allemaal onder het mom van onze veiligheid.

Natuurlijk, er zijn boze en dwaze mensen genoeg in de wereld. Mensen die zich zo onmachtig voelen dat zij denken met aanslagen aandacht te krijgen en het gelijk aan hun kant. Dat eerste klopt, zij krijgen aandacht, alleen wel van de verkeerde soort. Zelden krijgen zij aandacht voor hun machteloosheid en hun probleem. En dus krijgen ze ook nooit waar zij eigenlijk om vragen.

En wat wij via de media tot ons nemen zijn verhalen die wij niet, nooit, kunnen controleren. Was er werkelijk een poging tot een aanslag? We lezen erover in de krant en vervolgens gaan we over tot de orde van de dag. Maar wel met meer angst. We praten op ons werk of op een verjaardag over ‘de wereldwijde toename

van het terrorisme’.

Krishnamurti zei dat angst de andere kant van de medaille is van genot. Omdat wij genot kennen, kennen wij de angst om het te verliezen en dus leven wij altijd in angst. Doordat wij kunnen denken, ons dingen kunnen voorstellen, creëren wij zowel ons genot als onze angst. Genot in de zin van begeerte. Veelal gericht op materiële zaken. Wij leven in een omgeving van overvloed. In eigenlijk alles en zeker wat betreft materiële zaken.

Ik schrik als ik bijvoorbeeld een kaaswinkel binnenkom. Hoeveel soorten kaas? Zoveel soorten heb ik helemaal niet nodig. Toen een jongeman uit Sri Lanka naar Nederland kwam, die toen zelfs nog nooit in Colombo was geweest, werd ik mij pijnlijk bewust van onze extreme overvloed. Bij het boodschappen doen

bleef hij liever buiten staan. Toen ik vroeg waarom zei hij: “Ik schaam mij als ik zoveel dingen zie.”

Plaatsvervangende schaamte - ik herkende het.

Er is zoveel van alles. Op materieel en immaterieel gebied. Wij moeten kiezen, maar wij kunnen het niet.

Terwijl wij eigenlijk al alles hebben, zijn wij nog steeds bang om iets te missen, iets niet te hebben of niet te krijgen.

Ik vraag mij serieus af wat er zou gebeuren als wij in staat zouden zijn onze angst om te zetten naar bewustzijn over wat wij écht nodig hebben, in plaats van wat wij denken nodig te hebben. Als wij tevreden kunnen zijn met wat wij hebben, in plaats van te streven naar meer en nog meer.

Inga Teekens

uw reactie op deze column