Nieuws

Met stijgende verbazing en soms met verbijstering kijk en luister ik naar het nieuws. Waar gaat het nieuws over? Over voetballen en voetballers. Ik zie afscheidsscènes op de luchthaven, ik krijg een blik in de hotelkamer waar de spelers slapen, althans in zo’n soort kamer. Het commentaar erbij is “nou een echte luxe suite is het niet”. Ik krijg een stukje training te zien en hoor hoe belangrijk het is dat de grasmat goed is en het eten. De kok vertelt hoe vereert hij is voor de mannen te mogen koken en hoe hij op het vet zal letten.
Voor mij is dit promotie van het WK. Wat is het nieuws hierin? Ik ben nieuwsgierig naar hoe het nu in Zuid Afrika is. Hoe veel geld heeft het land geïnvesteerd en wat komt er nu terug? Wat is de situatie voor de bevolking? Zijn er nu meer banen, hebben zij profijt van dit WK? 

Een goed oranje WK is goed voor de economie, wordt er gezegd. Dus worden we massaal in de oranje koorts gebracht. Of je van voetballen houdt of niet.
Wat is daar van waar. Wat gebeurt er als oranje vroegtijdig naar huis mag. Stort de economie dan nog verder in? En wie merkt dat het beter gaat met de economie? De mensen zonder baan, de bedrijven die op het randje van faillissement balanceren?
Als de koorts gezakt is, zijn we dan ‘beter’? Of hebben we een meervoudige kater. Onverkochte petten, toeters, slingers, etc, overschot aan bier, frisdrank, oranje kroketten, etc. De burenliefde weer over en terug naar de orde van alledag, conflicten over de heg, de barbecue of geluidsoverlast.

Is het nieuws of laten we ons sturen door wat de media ons voorschotelt? Handhaven we enige autonomie in ons denken en in onze beslissing over wat we tot ons nemen of niet? Zijn we bekend met de beschikbare middelen om aan te geven wat we willen van de media? En doen we daar ook wat mee?

Met verbijstering aanschouw ik het nieuws over een Nederlandse jongen die een moord gepleegd zou hebben in het buitenland. Het blijkt nieuws dat zijn actie en gedrag in allerlei landen op de televisie komt.
Hoeveel mensen worden er dagelijks om het leven gebracht. Zien wij die daders? Horen wij of zij huilend met hun moeder gebeld hebben? Of in welke gevangenis zij terecht komen?
Ik doe mijn best de mens en zijn behoeften achter het gedrag te zien. En tegelijkertijd heb ik weerzin tegen de hoeveelheid aandacht die eraan gegeven wordt. En aan allerlei dingen er omheen waar ik niets mee kan noch wil. Ik herinner mij de Japanner die een Nederlands meisje doodde in Parijs en haar opat omdat hij zo nieuwsgierig was hoe mensenvlees smaakt, die nu beroemd is. Hij heeft veel geld verdiend met het boek dat er over uitgekomen is en naar verluidt nu ook een film.

Hoe komt het dat wij mensen die dingen doen die indruisen tegen bijna alles wat wij echt nodig hebben, zoveel aandacht geven?
Wij zijn toch allemaal geschokt als iemand vermoord wordt? We leggen toch bloemen, kaarsjes, beertjes en kaarten. We richten ons op de nabestaanden en op de vraag hoe het is kunnen gebeuren. Nu lijkt er een campagne te ontstaan om ons in te leven en mee te leven dat de arme dader zo lang in zo’n nare gevangenis moet zitten.

Ik vraag me af welk nieuws niet tot me gekomen is. Wil ik wel ‘nieuws’ krijgen en in welke vorm en van wie? Wat mis ik als ik geen nieuws tot me neem? En wat doe ik met het nieuws dat ik tot mij neem?
Voorlopig stof genoeg tot overdenking en bewustwording over keuzes en autonomie.

uw reactie op deze blog