De tijd van schrik

De economische crisis is voorbij. We groeien weer en het gaat gestaag beter. Dat horen we op het nieuws. Veel mensen zijn het hier niet mee eens. Zij zitten midden in de crisis, zonder baan, huis verkoopt niet, vrezen voor het stoppen van hun baan of het eindigen van hun contract. Middenstanders weten nauwelijks hun hoofd boven water te houden en veel zzp’ers brengen meer tijd door met het vinden van een klus dan met het uitvoeren ervan. Gelukkig is het een prachtige lente en houden we er met z’n allen de moed in.

Ik heb het idee dat we geschrokken zijn. Geschrokken dat we uit onze staat van vanzelfsprekende welvaart zijn gevallen. Geschrokken dat de crisis niet zomaar over gaat, maar steeds langer duurt en steeds erger lijkt te worden. Geschrokken dat we harder en langer zullen moeten werken in plaats van minder naar mate we ouder worden. Het plaatje in onze innerlijke wereld komt niet meer overeen met het plaatje van de realiteit.

Als we schrikken komt er adrenaline vrij in ons lichaam. Die adrenaline gebruikten we ooit om te vechten of te vluchten. Nu gebruiken we die adrenaline niet meer om letterlijk te vechten of te vluchten, we gebruiken die wel op een andere manier. We worden boos, agressief, gaan schelden of vloeken of richten ons tot ons zelf. Dan worden we boos op onszelf, straffen onszelf door onszelf dingen te ontzeggen en veroordelen onszelf.

Dat voelt misschien wel even lekker, maar het levert ons verder weinig op. De economie trekt er niet van aan, we krijgen er geen baan door. Wat het ons wel oplevert is dat we ons ongemakkelijk voelen, onszelf in de weg zitten en moeite hebben om de dingen te zien waar we blij van worden.

Vanzelfsprekend is het niet zo zwart/wit. Dat is juist het akelige. Het is een soort ondertoon, een bijna onmerkbare sluier over dingen. We merken nauwelijks dat we wat eerder klagen over het weer, over dingen die ons storen; dat we wat sneller geïrriteerd raken, net wat minder van de ander kunnen hebben.

Waar we ons zeker beter van gaan voelen, is als we herkennen dat we geschrokken zijn. Dat de realiteit echt anders is dan het plaatje dat we zo graag als werkelijkheid zouden zien. Als we die schrik erkennen kunnen we het proces van acceptatie aangaan – acceptatie van de realiteit.
En we kunnen onderzoeken wat we nodig hebben. Bijvoorbeeld vertrouwen. Vertrouwen dat we de toekomst kunnen handelen. Of creativiteit. Creativiteit om nieuwe manieren te vinden om voor onszelf te zorgen. Of nabijheid. Andere mensen opzoeken en samen genieten. Genieten van elkaars gezelschap, een goed gesprek, muziek of gewoon langs de kant van het water zitten.

uw reactie op deze blog