Mijn wens voor 2012

We zijn allemaal op weg. Met z'n allen naar 2012. Een jaar dat zonder twijfel een jaar zal worden met enorme veranderingen. Veranderingen die van grote invloed zullen zijn. 2012, het jaar waarin de Mayakalender eindigt, een jaar waarin de beslissing zal vallen over de Euro en het duidelijk zal worden of we met elkaar in staat zijn om anders met de dingen om te gaan dan tot nu toe.

Zijn we op weg naar een samenleving waarin we verschillen accepteren en gebruiken? Zullen we in staat zijn om ons totale vermogen te gaan gebruiken? Met andere woorden, naast onze verstandelijke vermogens ook de kracht van ons gevoel kunnen inzetten. Zullen we de kracht van kwestbaarheid gaan ontdekken en daar gebruik van maken? Zijn we op weg naar transparantie? Met andere woorden zullen we het sociale masker laten vallen en vanuit eigenheid met elkaar en zaken omgaan. Zodat we op die manier werkelijk zorg voor elkaar en zaken zullen hebben?

Ik ben ongelooflijk nieuwsgierig. Ik ervaar een soort spanning en opgewonendheid zoals aan de vooravond van Sinterklaas.
Nooit eerder heb ik het idee gehad dat er werkelijk verandering komende is. En ook heb ik geen enkel idee wat die verandering zou kunnen zijn, zelfs geen idee of het een positieve of negatieve verandering zal zijn.

Verandering, zeker als onbekend is wat die zal zijn, roept over het algemeen weerstand en angst op. Van daaruit gaan we in de verdediging of in de aanval. We zetten ons schrap en verstrakken.
We denken dat we daarmee de verandering de baas kunnen blijven, of op z'n minst onder controle kunnen houden. Niets is minder waar.
Het is buigzaamheid, het natuurlijke vermogen, om met verandering om te gaan, mee te gaan.

Als ik om mij heen kijk en luister, zie noch hoor ik buigzaamheid. Strakke gezichten, strakke lijven, weinig of geen genegenheid om 'verworven rechten' op te geven. Weinigen lijken genegen om toe te geven dat ook zij aangetast zijn door het grote graaien virus.
We ontkennen dat het water ons aan de lippen staat. We willen geen concessies doen. Hooguit concessie waar we geen last van hebben.

We zijn aangetast door het virus omdat we het contact met onszelf zijn kwijtgeraakt. We zijn losgeraakt van ons gevoel, van ons lichaamsbewustzijn. We zijn vergeten dat het ons lichaam is dat ons de signalen geeft voor wat we nodig hebben.
We zijn vergeten dat we maar een beetje voeding nodig hebben, dat we maar een beetje prikkels nodig hebben. We zijn vergeten dat we ons lichaam buigzaam moeten houden, zodat ook onze geest buigzaam blijft.

Mijn innige wens voor het komende jaar is dat we onze buigzaamheid hervinden zodat we met de veranderingen kunnen meebuigen. Ik wens dat we genezen van het grote graaien virus. En dat we ons natuurlijk vermogen hervinden om de kracht van kwetsbaarheid in te zetten en onze sociale maskers laten vallen zodat we weer authentiek kunnen zijn.

uw reactie op deze blog